[SF]My Heart เสี้ยวหัวใจของฉัน Part 3[END] Up 040212

Started by Sk Sitty, Feb 02 2012 01:01 AM

You cannot reply to this topic
Go to first unread post

5 replies to this topic

#1
Sk Sitty

Posted 02 February 2012 - 01:01 AM

Advanced Member

Members
49 posts

Miniseries Heart
Present : Heart 4
Project : YunJae Week [Birthday Jaejoong-Birthday Yunho]
SF : My Heart เสี้ยวหัวใจของฉัน
Author : sksitty
Paring : YunJae
Author : คราวนี้ซีรีย์ Heart ได้เดินทางมาถึงพาร์ทที่ 4 แล้วนะคะ เรามาดูกันดีกว่าว่าตั้งแต่ยุนโฮเดินเข้ามาในชีวิตของแจจุงจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่เน้นดราม่าเหมือน Heart ที่ผ่านๆมานะคะ

ไม่มีตัวตน ไม่มีตัวแทน

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่วันนั้นวันที่ยุนโฮเดินเข้ามาในชีวิตเขา จากหลายวันเป็นหลายสัปดาห์จนตอนนี้คิมแจจุงนับได้แล้วว่าเขาใช้ชีวิตโดยมียุนโฮเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว

“ยุนโฮ มาทานข้าวเช้าได้แล้ว”

เช้านี้ก็เหมือนเดิมกับหลายๆเช้าที่เขาต้องคอยเรียกยุนโฮให้มาทานข้าวเช้า ปกติเรียกคำเดียวยุนโฮก็จะโผล่มาให้เขาเห็นหน้าถึงในครัวเสียเลยด้วยซ้ำ แต่วันนี้แปลก ไม่มีแม้แต่ความเคลื่อนไหวใดใดที่บ่งบอกว่ามีชองยุนโฮอยู่บริเวณนี้

“ยุนโฮ” เสียหวานเรียกเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งพลางมองหาชายหนุ่มไปด้วย เมื่อไม่มีวี่แววคนสวยก็ถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวชายหนุ่มที่หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่เคยเข้าไปอีกเลย

ห้องที่เก็บอย่างเป็นระเบียบของชายหนุ่มทำให้คนสวยอดคิดถึงคนๆหนึ่งเสียไม่ได้ เจ้าระเบียบเรียบร้อยเหมือนกันอย่างที่สุด ที่มุมห้องมีตู้หนังสือที่ชายหนุ่มเก็บไว้อ่านหนังสือฆ่าเวลา ที่โต๊ะใกล้เตียงมีกรอบรูปสีขาววางไว้อยู่

รูปสองพี่น้อง ชองยุนโฮและชองยูโน

ร่างบางอดที่จะหยิบขึ้นมาดูไม่ได้ รูปนี้บ่งบอกอะไรได้หลายอย่างทั้งความผูกพัน ความสุข ความรัก และความคิดถึง ความเจ็บปวดในเรื่องของคนรักที่จากไปสะท้อนด้วยหยดน้ำที่รื้นขึ้นขอบตาและรอยยิ้มหวานเศร้าเวลาหวนระลึกถึง

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าจุดประสงค์ที่เดินเข้ามาในห้องนี้คืออะไรร่างบางก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที หลังจากที่เดินหาจนเกือบทั่วบ้านแล้ว ร่างบางจึงเดินมาหยุดอยู่ที่มุมหน้าต่างที่สัมผัสได้ถึงความสวยงามของธรรมชาติที่สุดท้ายของบ้าน ภาพที่เห็นทำให้ร่างบางได้แต่สงสัยว่าร่างสูงกำลังเป็นอะไรและคิดอะไรอยู่

ภาพที่ชองยุนโฮยืนมองความงดงามของแปลงดอกไม้ด้วยรอยยิ้มเศร้า

“ยุนโฮ” ร่างบางพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อเห็นยุนโฮนั่งยองๆลงใกล้คำว่า ยูโน&แจจุง เขาเห็นร่างสูงค่อยๆใช้มือสัมผัสคำว่ายูโน&แจจุงเบาพร้อมกับดวงตาคมเศร้าที่มองไปยังคำว่ายูโน

ยุนโฮคงกำลังคิดถึงยูโนสินะ เหมือนกับเขาที่ต่อให้พยายามมากเท่าไหร่ความคิดที่ว่ายังมียูโนอยู่เคียงข้างยังไม่เคยจากไปไหน ทุกเช้าที่เขาตื่นขึ้นมาสิ่งที่เขาทำคือเอื้อมมือไปด้านข้างเพื่อที่จะสัมผัสยูโน แต่เมื่อนึกขึ้นได้ถึงความเป็นจริงน้ำตาก็รินไหลออกจากหางตาเบาๆ น้ำตาแห่งความคิดถึงที่มีมาตลอดอยู่ร่ำไป

แจจุงมองไปที่ยุนโฮอย่างคนที่กำลังใช้ความคิด ตอนนี้ยุนโฮก็อยู่ที่นี่นานพอสมควรแล้วถ้ายุนโฮมาเพราะเห็นว่าเขาอยู่ในช่วงเวลาที่หัวใจอ่อนแอและต้องการเยียวยาตอนนี้คงต้องบอกว่าไม่จำเป็นแล้วละ เพราะบาดแผลหัวใจที่เหวอะหวะมันดีขึ้นมากแล้ว มากพอที่จะอยู่เพียงลำพังคนเดียวได้โดยไม่ใช่แค่อยู่เพียงเพื่อหายใจไปวันๆแค่นั้น

ร่างสูงที่เพิ่งสังเกตเห็นร่างบางมองมาที่เขาทำให้เขาหยุดการปลดปล่อยอารมณ์ไปถึงบุคคลหนึ่งทีไม่ได้อยู่ที่แห่งนี้อีกต่อไปแล้ว อยู่ไกลสุดหล้าขอบฟ้าที่เขาไม่อาจจะเอื้อมมือไปถึง ร่างสูงยกมือขึ้นไปปาดขอบตาที่มันร้อนขึ้นเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าบ้านตรงเข้าไปหาร่างบางพร้อมกับกุมมือบางนั้นมาที่โต๊ะอาหารเพื่อรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน

“แจจุงครับ ไปเที่ยวกันนะ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นออกมาหลังจากที่คิดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนวาน

“อืม เอาสิ”

“งั้นเดี๋ยวทานข้าวเสร็จแจจุงจัดของนะครับเราจะไปค้างคืนกันสักสองสามวันนะ”

“ค้างคืนเหรอ”

“ไม่ได้เหรอครับ”

“ทำไมจะไม่ได้ละ”

“ขอบคุณครับ”

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จร่างบางก็เข้าไปจัดของในห้อง ร่างสูงไม่ยอมบอกว่าจะพาไปไหนร่างบางเลยต้องจัดทุกอย่างที่คิดว่าจำเป็นไป

ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่บนรถที่ยุนโฮกำลังขับ แจจุงได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจเพราะยุนโฮกำลังพาเขาขับรถออกนอกเส้นทางที่เกี่ยวข้องกับชองนัมงั้นหมายว่าร่างสูงจะพาเขาไปเที่ยวที่อื่นอย่างนั้นเหรอ ร่างบางได้แต่คิดกับตัวเองอย่างตื่นเต้น นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดแบบนี้

ในที่สุดร่างสูงก็ขับรถมาถึงสนามบินอินชอนและเข้าไปจัดการกับเอกสารการเดินทาง สักพักร่างสูงก็เดินเข้ามาใกล้ร่างบางแต่ก็ยังไม่ยอมบอกร่างบางอยู่ดีว่าเขาทั้งคู่จะเดินทางไปที่ไหนกัน

เครื่องบินที่ลัดขึ้นสู่ขอบฟ้าทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้บนแผ่นดินที่จากมา ตอนนี้ร่างบางปล่อยตัวปล่อยใจไปตามสบายเบื่อที่จะเฝ้าถามร่างสูงว่าพวกเขาจะไปที่ไหนกันแล้ว ร่างสูงมองร่างบางที่หลับตาลงอย่างผ่อนคลายค่อยๆโอบกระชับร่างบางเข้ามาในวงแขนมากยิ่งขึ้น

“นอนพักเถอะนะครับ ผมจะคอยดูแลคุณเอง”

เสียงทุ้มที่เจือด้วยความอ่อนโยนทำให้เขาเข้าสู่ห้วงนิทราแสนหวานได้อย่างมีความสุข

----------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------

ร่างบางมองไปรอบๆด้วยความที่ไม่อยากจะเชื่อสายตา นี่ยุนโฮพาเขามาเกาะเซจูโดยไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะพามาทะเล ร่างบางหันไปมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าที่อ่านได้ว่า

ยุนโฮคิดอะไรของเขากันแน่เนี้ย

“เราไปที่พักกันก่อนนะครับ แล้วค่อยออกมาเดินเล่น”

“...” ร่างบางที่ตอนนี้พูดอะไรไม่ออกเดินตามร่างสูงไป ก็คนมันยังงงอยู่นะซิ

ยุนโฮพาเขามาที่บ้านพักตากอากาศหลังหนึ่งที่อยู่ภายในบริเวณอาณาเขตส่วนตัวของตระกูลชอง ที่ร่างบางรู้เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยเมื่อตอนเพิ่งเรียนจบเขากับยูโนก็มากันที่พร้อมกับจุนซูและยูชอน และอีกครั้ง เขากับยูโนมาฉลองวันครบรอบปีแรกของการคบกัน

ตอนนี้แจจุงลืมร่างสูงไปเสียสนิท ร่างบางค่อยๆเดินเข้าไปในบ้านที่เปิดเตรียมไว้ราวกับรับรู้ถึงการมาเยือนล่วงหน้า ในตัวบ้านยังคงเหมือนเดิมทุกประการทั้งสระไว้น้ำในสวนธรรมชาติ บ้านสีขาวสไตล์หรูหรา ร่างบางราวกับคนต้องมนต์เดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งที่เขาเคยนอนด้วยกันกับยูโน เตียงขาวหนานุ่มนั้นร่างบางค่อยนั่งลงช้าๆและฝามือบางก็ค่อยๆลูบอย่างแผ่วเบาๆ

ครั้งแรกที่นอนด้วยกันก็คือในห้องนี้ละ

“เรามาตกลงเรื่องห้องนอนก่อนดีมั้ย” แจจุงเอ่ยถามเมื่อพวกเขายูแจและยูซูเดินทางมาถึงเกาะเซจูเกาะแห่งสวรรค์ของเกาหลี

“จะต้องตกลงอะไรอีกละครับคุณนาย ต่างคนต่างก็นอนกับแฟนตัวเองสิครับคุณ ไม่งั้นมันจะโรแมนติกเหรอ ไม่ต้องหาเรื่องมานอนกับจุนซูของชั้นเลยนะแจจุง แฟนสุดหล่อของนายก็มีนะว่าที่คุณนายชอง” ยูชอนจอมหวงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างรู้ทันปนแซวคนสวย

“อะ..อะไรเล่ายูชอน นายก็” ร่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงกับคำพูดของยูชอนเดินเข้าไปทุบชายหนุ่มเบาๆท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคนในที่นั้น

“แจจุงว่ายังไง นอนกับผมได้มั้ยครับ” คราวนี้จากที่หน้าแดงแจ๋แล้วก็ยิ่งแดงเข้าไปอีก ค่อยๆพยักใบหน้างามเป็นการตอบรับการจะหันไปมองคู่หูทูยูที่แท็คมือกันอย่างเคืองในความเจ้าเล่ห์ของทั้งคู่

“ขึ้นห้องกันเถอะครับ จุนซู”

“นี่กลางวันอยู่นะ มาถึงชวนเข้าห้องเลยเหรอไอไก่บ้า”

“แนะ ชวนไปนอนพักเฉยๆ คิดอะไรอะ ฮ่าๆๆ”

“ปาร์คยูชอนนนน”

เสียงแหลมดังขึ้นพร้อมกับคู่รักสายพันธุ์บันลือโลกที่วิ่งไล่กันขึ้นไปบนห้องนอน ยูโนค่อยๆกุมมือแจจุงเดินนำเข้าไปในห้องนอนโทนสีฟ้าสดใส มองแล้วเย็นตา จากนั้นร่างสูงก็ค่อยๆนำกระเป๋าทั้งสองใบมาจัดของโดยมีแจจุงช่วย พอเสร็จร่างสูงก็คว้าเอวบางจนล้มลงบนที่นอน ในลักษณะที่ร่างสูงคร่อมร่างบางเอาไว้

“ยูโน”

“ครับ”

“เอ่อ”

“นอนกันเถอะครับ”

ร่างสูงค่อยๆก้มใบหน้าคมลงมาใกล้ชิดใบหน้าหวาน ริมฝีปากหนาจุมพิตเข้าที่ริมฝีปากบางเบาๆ ดวงตาสองคู่ที่มองสบกันนั้นหวั่นไหวด้วยกันทั้งคู่ แจจุงค่อยๆปรือดวงตาแล้วหลับลงช้าๆมือทั้งสองข้างค่อยๆโอบนรอบคอร่างสูงเอาไว้ ยูโนเมื่อเห็นว่าคนสวยหลับตาลงเขาก็ค่อยหลับตาลงช้าๆเช่นกัน มือข้างหนึ่งสอดลอดเข้าไปในเอวขอดรั้งร่างบางให้มาให้มาใกล้ชิดมากกว่าเดิม อีกข้างค่อยสอดเข้าใต้ศีรษะร่างบางอย่างทะนุถนอม จุมพิตละเมียดละไมอ่อนหวานและออดอ้อนไปในตัว ปลายลิ้นร้อนค่อยๆแตะริมฝีปากบางเบาๆเป็นเชิงขออนุญาตเข้าไปลิ้มรสความหอมหวานภายใน ร่างบางที่รับรู้ถึงการกระทำนั้นค่อยๆเปิดปากบางออกช้าๆ ลิ้นร้อนทั้งสองกระวัดผสานกันเป็นหนึ่งเดียว เมื่อความหอมหวานนั้นถึงจุดที่ต้องหยุดลงร่างสูงก็ค่อยๆผละออกจากปากอิ่มอย่างช้าๆ มองหน้าคนสวยที่ดวงหน้าหวานนั้นแดงจัดดวงตาปรือปรอยฉ่ำน้ำแล้วยิ้มให้เบาๆ หัวใจที่เต้นแรงของทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างสามารถสัมผัสได้เป็นอย่างดี

อารมณ์รักที่ก่อตัวขึ้นมานั้นยากที่จะดับให้หายไปได้อย่างง่ายดาย ร่างสูงจุมพิตที่ริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วแล้วค่อยๆผละออกพร้อมกับซุกหน้าลงสูดความหอมของซอกคอขาวอย่างคนพยายามตั้งสติไว้

“ยูโน” ร่างบางเมื่อเห็นท่าทางของร่างสูงก็ค่อยๆเรียกพลางใช้มือลูบแผ่นหลังชายหนุ่มเบาๆอย่างปลอบใจ ดวงหน้าหวานแดงวาบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆร้อน

จูบแรก หวานล้ำยิ่งกว่าสิ่งใด

“คราวนี้เรานอนกันจริงๆได้แล้วนะครับ คนสวย” ร่างสูงที่คุมสติตัวเองได้แล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองคนรัก พลางยิ้มให้สีหน้าที่แสดงความไม่เข้าใจของร่างบาง เขารู้ว่าแจจุงคิดยังไง เขาเชื่อว่าหากตัวเขาไม่หยุดแจจุงเองก็พร้อมที่จะให้เขาเช่นกัน แต่เขาเองไม่อยากจะทำเช่นนั้น เขาอยากให้เกียรติแจจุงให้มากที่สุด อยากให้วันแรกของการแต่งงานของเราสมบูรณ์พร้อมที่สุดในหัวใจของเราสองคน

เพราะรักมากถึงยอมได้ ยอมรอเพื่อความสุขที่สุดของคนรัก

“ยูโน คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ย”

“หรืออยากให้เป็นละครับ”

“คนบ้า”

“ผมจะรอวันที่เราพร้อมกันทั้งคู่จริงๆนะครับ รักนะแจจุงคนดีของผม”

“ยูโน รักจัง”

แจจุงที่ได้ยินคำสารภาพที่สุดแสนจะลึกซึ้งนั้นถึงกับหัวใจพองโต คิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกรักผู้ชายคนนี้ ร่างบางค่อยๆพึมพำบอกคำรักให้ร่างสูงฟังทั้งๆที่ยังหลับตา ดวงตากลมโตที่หลับนั้นแสดงออกถึงความผ่อนคลาย ร่างสูงค่อยๆผ่อนตัวเองมานอนเคียงข้างร่างบางพร้อมกับกระชัดกอดอบอุ่นของทั้งคู่ไว้ให้แน่น

อบอุ่นใดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

ร่างบางค่อยๆยิ้มให้ความทรงจำแสนอบอุ่นนั้นแค่คิดถึงก็อุ่นวาบเข้าไปในหัวใจแล้ว จริงอย่างที่ยูโนเคยบอกไว้ถึงตัวเขาจะไม่อยู่แล้วแต่ความรักความอบอุ่นก็จะยังคงอยู่ในใจของแจจุงเสมอไป

ยุนโฮที่เดินตามเข้ามาติดๆมองตามการกระทำนั้นอย่างเข้าใจ ถึงเขาจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์แต่ก็พอจะเดาออกได้ เขากับยูโนเองนั้นก็ออกจะคุยกันบ่อยเสียจะด้วยซ้ำไป

“แจจุงครับ คุณนอนที่ห้องนี้เถอะนะครับ ผมจะไปนอนอีกห้องถ้ามีอะไรคุณก็เรียกผมได้ตลอดเวลา”

“อืม โอเค”

“ผมว่าแจจุงคงอยากจะออกไปตลาดสด เดี๋ยวสักพักแจจุงไปเรียกผมที่ห้องได้เลยนะครับ”

“เอ่อ ขอบใจนะ ยุนโฮ” ร่างบางยิ้มให้ร่างสูง ซึ่งร่างสูงเองก็ยิ้มตอบกลับมาให้ร่างบางเช่นกันก่อนจะเดินออกจากห้องไป

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------

“ยังคึกคักเหมือนเดิมแฮะ ถึงจะผ่านหลายปีแล้วก็ตาม” ร่างสูงบ่นออกมากับตัวเองเบา ตอนนี้ทั้งคู่ออกมาเดินซื้อของกันที่ตลาดสด แจจุงที่เดินเคียงข้างกับร่างสูงถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆอย่างอดไม่ได้

บ่นอย่างกับคนแก่ที่เวลาผ่านไปแล้วตั้งสี่สิบปีแนะ

“อะ ยุนโฮ” ร่างบางตาโตเมื่อเจอของที่ถูกใจ อาหารทะเสแสนสดทำให้ร่างบางตาแวววาว สีหน้าจินตนาการไปถึงรสาตสุดเลิศวิญญาณแม่ครัวก็เข้าสิงทันที ร่างบางกำลังจะเดินเข้าไปเลือกดูของสดอย่างคนอารมณ์ดี

หมับ

ข้อมือเรียวถูกชายหนุ่มจับเอาไว้เบาๆ ร่างบางหันไปมองด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะอึ่งไปเล็กน้อยเมื่อร่างสูงค่อยๆสวมถุงมืออนามัยให้ร่างบางอย่างเบามือ

“มันคาวนะครับ แจจุงใส่ถุงมือจะดีกว่านะ” ร่างบางไม่ได้ตอบอะไรเพราะยังอึ้งอยู่จนกระทั่งชายหนุ่มค่อยๆจูงมือเรียวเดินเข้าไปยังโซนอาหารทะเล

TBC. [Waiting for Part 2]

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : สวัสดีค่ะ ตอนนี้ Heart ก็เดินทางมาถึงตอนที่ 4 แล้วนะคะ เป็นไงบ้างคะกับความรักที่พลัดพราก มาถึงคำสัญญาและการเริ่มต้น ถ้าจะเรียกว่าพาร์ทนี้คงจะเป็นการเรียนรู้นะคะ ยังไงช่วยติดตามต่อไปจนจบด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับการตอบรับและการติดตาม

รักรีดเดอร์ค่ะ

#2
kryptal

Posted 02 February 2012 - 06:17 PM

Member

Members
23 posts

อยากเห็นยุนแจสวีทกันแล้วอ่า อิอิ

#3
Sk Sitty

Posted 03 February 2012 - 12:51 AM

Advanced Member

Members
49 posts

Miniseries Heart
Present : Heart 4
Project : YunJae Week [Birthday Jaejoong-Birthday Yunho]
SF : My Heart เสี้ยวหัวใจของฉัน
Author : sksitty
Paring : YunJae
Author Note : เบื่อกันหรือยังค่ะสำหรับ Miniseries Heart นี้ อย่างที่บอกว่ามันเป็นโปรเจ็คสัปดาห์ยุนแจ เพราะฉะนั้นเรื่องราวจะจบลงในวันที่ 6 กุมภาพันธ์(มั้ง)ค่ะ เกิดอะไรขึ้นเมื่อตอนที่แล้วหรือเปล่าค่ะ ตอนนี้ไรท์เตอร์ให้เป็นเรื่องของการเรียนรู้ซึ่งกันและกันนะคะ ไรท์เตอร์มีนิยามในแต่ละ Heart ด้วย ใครที่ติดตามมาโดยตลอดอ่าน Note หรือ Talk ในทุกๆตอนน่าจะรู้นะคะ ติดตามกันเลยดีกว่าค่ะ

ไม่มีตัวตน ไม่มีตัวแทน

Part 2

ทั้งคู่เลือกอาหารทะเลด้วยความสนุกสนาน จนเวลาล่วงเลยไปได้หลายชั่วโมง อาหารทะเลที่คุณแม่ครัวคนสวยซื้อไว้นั้นก็ได้ถูกขนส่งไปที่บ้านพักด้วยฝีมือคนงานในบ้านที่ร่างสูงโทรให้มารับของไปไว้ก่อน เพราะเขากับแจจุงจะไปซุปเปอร์กัน เนื่องจากว่าเขาไม่ยอมบอกร่างบางว่าจะพามาที่ไหน เลยทำให้ร่างบางเตรียมของไม่ครบ สีหน้าค้อนควับหันมาคาดโทษให้กับเขาก่อนที่จะเดินนำขึ้นไปรถไป ร่างสูงยิ้มให้กับมุมน่ารักๆของร่างบางที่ตนเพิ่งมีโอกาสได้สัมผัส

น่ารักจริงๆคุณคิมแจจุง

แจจุงที่ตั้งใจจะแก้เผ็ดชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปในซุปเปอร์ด้วยความสบายใจ เดินไปตรงไหนแม่คุณก็หยิบมันออกมาหมด ตั้งใจจะรูดทรัพย์ให้ชายหนุ่มหมดตัวกันเลยทีเดียวละงานนี้

“แน่ใจนะครับว่าจะเอาหมดนี้นะแจจุง”

“แน่ใจสิ ทำไมหรือว่ายุนโฮจ่ายไม่ไหว”

“หึหึ เอาเถอะครับ ตามสบายเพื่อความสุขของแจจุง” ทันทีที่ประโยคนั้นออกมาจากปากของชายหนุ่ม ร่างบางก็หันมายู่หน้าใส่ทันทีแล้วเดินนำชายหนุ่มไปยังโซนเครื่องสำอางต่อไป

“เอายี่ห้อไหนดีนะ” ตอนนี้ร่างบางกำลังเลือกครีมกันแดด แน่นอนเขามาทะเลถ้าไม่มีครีมกันแดดมันก็กะไรอยู่ นึกแล้วก็อดเคืองชายหนุ่มไม่ได้ เล่นอะไรก็ไม่รู้ ดูสิต้องเปลืองเงินซื้อใหม่เสียเลย

“ยี่ห้อไหนผิวแจจุงก็เหมาะอยู่แล้วละครับ”

“เอาอันนี้ดีกว่า” เมื่อได้ของที่ถูกใจร่างบางเดินต่อไปยังโซนเสื้อผ้า ตอนนี้ทั้งเขาและยุนโฮกำลังมองเสื้อกล้ามสีฟ้าที่ดูสบายตัวอยู่ตัวหนึ่ง โดยที่ยุนโฮก็หยิบออกมาแล้วทาบที่ตัวเขาพลางยิ้มออกมาอย่างคนที่ได้ของเล่นถูกใจ ยุนโฮที่หยิบเสื้อตัวนั้นและกางเกงขาสั้นสีขาวเดินเข้าไปเช็คบิลที่พนักงานเลยทันที

“เอาสองตัวนี้ครับ” ร่างบางมองตาม ยุนโฮจะซื้อไปทำไมกันเนี้ย ราวกับอ่านใจเขาออกชายหนุ่มก็หันมายิ้มและตอบคำถามที่ทำให้ร่างบางใบหน้าเกิดริ้วแดงขึ้นมาทันที

“ก็เอาไว้ให้แจจุงใส่เล่นน้ำกับผมไง”

แหนะ ยังมียิ้มกรุ่มกริ่มมาให้อีกนะ ชองยุนโฮ

หลังจากที่เดินไปทั่วซุปเปอร์จนแทบจะหมดพลังงานแล้ว ตอนนี้ทั้งคู่ก็มานั่งจุมปุกอยู่ที่ร้านไอศกรีม สีหน้าที่เหนื่อยอ่อนแต่ก็เต็มไปด้วยความสุขของร่างบางทำให้ชายหนุ่มอดที่จะยิ้มตามอย่างมีความสุขไม่ได้

แค่รอยยิ้มนี้ก็ทำให้โลกสดใสได้ทันตาเลยทีเดียว

ไอศกรีมรสสตอร์เบอร์รี่กับช๊อกโกแล็ตชิพถูกนำมาเสิร์ฟให้ลูกค้าหน้าตาดีที่เป็นจุดสนใจของลูกค้าเกือบทั้งร้าน ดวงตากลมโตค่อยๆหรี่มองไอศกรีมถ้วยโปรดก่อนจะกลับมาตากลมโตอีกครั้งหลังจากได้ลิ้มรสชาติหวานเย็นที่สุดแสนจะโปรดปรานถูกอกถูกใจร่างบางยิ่งนัก ร่างสูงมองภาพตรงหน้าแล้วอดที่จะขำออกมาไม่ได้กับการกระทำของร่างบาง

“ฮ่าๆๆๆๆ”

“ยุนโฮ ขำอะไรอะ”

“เปล่าครับ”

“ก็เห็นอยู่นะ”

“แจจุงน่ารักนี่ครับ”

ร่างบางอดที่จะเขินอายกับคำพูดของร่างสูงไม่ได้ ไอศกรีมถ้วยเล็กโดนคนสวยตักเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว ตักเอาตักเอาลูกเดียว

“อิ่มแล้ว สบายจัง” เมื่อของโปรดถูกกวาดจนเกลี้ยงร่างบางก็ค่อยๆหลับตาแลบลิ้นไปทั่วริมฝีปากเพื่อซึมซับรสหวานละมุนของไอศกรีมที่ยังคงเหลืออยู่

“เช็คบิลด้วยครับ” ร่างสูงบอกเมื่อพนักงานสาวเดินเข้ามาใกล้ๆ

“รอสักครู่นะคะ” สักพักพนักงานสาวก็เดินกลับเข้ามา

“สองพันวอนค่ะ” เสียงใสของพนักงานสาวดังขึ้นก่อนที่เธอจะเหลือบตามองคุณลูกค้าทั้งสองคน พนักงานสาวชะงักนิดนึงก่อนจะยิ้มออกมา

“คุณสองคนอีกแล้วนะคะ ดีใจที่ได้เจออีกครั้งนะคะ”

ร่างบางมองใบหน้าของพนักงานสาวคนนั้นทันที ร้านไอศกรีมนี้ พนักงานคนนี้

“ทานอะไรดีครับแจจุง”

“แจเอาสตอร์เบอร์รี่นะยูโน”

“ครับ”

“เอาสตอร์เบอร์รี่กับช็อกโกแล็ตอย่างละหนึ่งที่ครับ”

“รอสักครู่นะคะ”

“ครับ”

ไอศกรีมหวานเย็นที่นำมาเสิร์ฟนั้นทำให้ร่างบางยิ้มอย่างอารมณ์ดี ใครๆที่มองเห็นภาพนั้นก็อดจะอิจฉาไอศกรีมถ้วยนั้นไม่ได้ที่ได้รับความสนใจจากคนสวยมากมายขนาดนี้ ผิดกับคนตรงข้ามที่มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มและความรักที่ท่วมท้นขึ้นมาบนดวงตา

“อิ่มจังอ่า อิ่ม” เสียงหวานร้องออกมาเหมือนเด็กน้อยเมื่อหมดสนุกกับของเล่นชิ้นโปรด ร่างสูงหัวเราะพลางสั่งเช็คบิลและเดินไปนั่งข้างร่างบาง

“แจจุงครับ ปากเลอะนะ” ร่างสูงค่อยๆหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมุมปากให้ร่างบางอย่างแผ่วเบา ดวงตาหวานยังคงมองใบหน้าร่างสูงที่ดวงตาสะท้อนออกมาเป็นใบหน้าตัวเอง ซึมซับความห่วงใยและทะนุถนอมที่ร่างสูงมอบให้ด้วยหัวใจที่เบิกบาน

“ขอบคุณนะยู ที่รัก” พูดเองก็อายเอง ร่างบางเลยก้มหน้าซ่อนความอายของตัวเองที่สุดท้ายมันปิดไม่มิดอยู่ดี

“น่ารักกันจังเลยนะค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

“ที่ร้านเราขอถ่ายรูปพวกคุณทั้งคู่เก็บไว้เป็นที่ระลึกหน่อยนะค่ะ”

“ได้สิครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ”

พนักงานสาวในคราวนั้นนี่เองคราวที่เขากับยูโนมาที่นี่ด้วยกันสองคน ร่างบางที่กำลังมีความสุขทุกอย่างหยุดชะงักลงโดยพริบตา ตอนนี้ร่างบางเหมือนคนที่อยู่ในม่านหมอกที่หนาไร้ซึ่งอากาศที่จะหายใจ พนักงานสาวที่เห็นอาการของลูกค้าคนสวยก็อดจะตกใจไม่ได้ เมื่อสักครู่ยังหน้าตาสดชื่นแจ่มใสอยู่เลยทำไมตอนนี้หน้าซีด ดวงตาวาวหม่นแสงลงอย่างน่าสงสาร

“แจจุงครับ” พลันชายหนุ่มก็ตกใจเมื่อร่างบางที่เหมือนคนไม่รับรู้อะไรเลยน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาบางพร้อมกับเปลือกตาที่ปิดลงเพราะสติที่ดับวูบ

“คุณคะ”

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” ไม่รอช้าชายหนุ่มก็รีบอุ้มร่างบางที่หมดสติกลับบ้านไปอย่างรวดเร็วที่สุด

หลังจากที่อยู่กับแจจุงมาได้เกือบเดือนชายหนุ่มก็พบว่าแจจุงสภาพจิตใจดีขึ้นมากถึงแม้ทุกคืนเขาจะยังได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของแจจุงที่ดังลอดออกมา ทุกคืนเขาจะคอยเดินมาเฝ้าแจจุงที่หน้าประตูห้องสักพักในยามดึกดื่นเสียงหวานที่กำลังสะอื้นไห้ก็บังเกิดขึ้น และจะหยุดเมื่อเขาเข้าไปตระกองกอดร่างบางเอาไว้แนบอก

ฝันร้ายที่ยังบั่นทอนจิตใจอยู่ไม่เสื่อมคลาย ถึงแม้พยายามจะทำตัวเข้มแข็งเท่าใดก็ตาม แจจุงเองก็ยังอ่อนแออยู่มากการพบเจอกับสิ่งที่ทำให้กระตุ้นอดีตอย่างรุนแรงอาจจะทำให้ร่างบางมีอาการเช่นนี้ขึ้นมาได้

อย่างเช่นการพบเจอบุคคลที่มีบทบาทความทรงจำของทั้งคู่ แจจุงยังไม่พร้อมที่จะเผชิญอะไรที่มันมากเกินไป แค่ความทรงจำที่มีอยู่ก็ทำให้ร่างบางเจ็บปวดเพียงแต่ร่างบางสามารถนึกถึงมันอย่างเป็นสุขบนพื้นฐานแห่งความเป็นจริงได้

การคุยกับคนอื่นที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆทำให้ร่างบางเจ็บปวดยิ่งนัก เจ็บปวดยิ่งกว่าการระลึกถึงความทรงจำดีๆที่ผ่านหลายเท่า

จะอีกยาวนานมั้ยที่ฝันร้ายในหัวใจของคิมแจจุงจะเลือนหายไปเสียที

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------

“รู้สึกยังไงบ้างครับแจจุง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ร่างสูงรีบถามทันทีที่ร่างบางลืมตาขึ้นมา ตั้งแต่มาถึงที่บ้านร่างสูงก็คอยเฝ้าดูแลร่างบางอยู่อย่างไม่ห่างจนกระทั่งร่างบางเริ่มได้สติขึ้นมานี่แหละ

แจจุงเงยหน้ามองยุนโฮพลันน้ำตาก็รื้นขึ้นขอบตา

“ยุนโฮ กอดชั้นหน่อยได้มั้ย” ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

แทนคำตอบร่างสูงค่อยๆพยุงตัวร่างบางขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆและเข้าไปกอดร่างบางไว้อย่างแนบแน่น ใช้หัวใจถ่ายทอดความรู้สึกที่ทั้งอ่อนโยนและห่วงใยแทนคำพูดทั้งหมดทั้งมวล ร่างบางค่อยๆหลับตาซึมซับความรู้สึกทั้งทั้งหมดนั้นไว้

ชองยุนโฮ ขอบคุณนะในวันนี้ที่ฉันยังมีนาย

บางที ชั้นคิดว่า

กุญแจหัวใจในชีวิตฉันกำลังจะเกิดขึ้นอีกแล้วละ

หลังจากที่ร่างบางพักผ่อนจนเพียงพอแล้วก็ได้แต่รบเร้าร่างสูงให้พาไปเล่นน้ำทะเล จนในที่สุดร่างสูงก็ทนลูกอ้อนของร่างบางต่อไปไม่ไหวเลยต้องรีบพาคนสวยไปทำตามความปรารถนาทันที

“อ๊า ทะเลจ๋า แจจุงมาแล้ว” ร่างบางยิ้มร่าพลางกระโดดไปกระโดดมาอย่างตื่นเต้นราวกับเด็กน้อยที่ยังไม่เคยมาทะเลหรือเพิ่งมาเป็นครั้งแรก

“เดี๋ยวก่อนครับแจจุง”

“มีอะไรเหรอยุนโฮ”

“มาในร่มก่อนครับ”

ร่างบางเดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนรออยู่อย่างว่าง่าย พอร่างบางมาถึงร่างสูงก็จับร่างบางให้นั่งลงพร้อมกับนำครีมกันแดดมาทาให้ร่างบาง แจจุงมองภาพนั้นด้วยความอึ้งก่อนที่จะปล่อยตัวเองไปกับเรื่องราวในวันวานอีกครั้ง

“แจจุง สนุกมั้ยครับ”

“สนุกมากเลยละยูโน”

“ไปเล่นน้ำกันยูโนแจจุง”

“นายกับจุนซูไปก่อนเถอะ เดี๋ยวชั้นกับแจจุงตามไป”

“อืม”

น้ำทะเลที่ทอแสงประกายอยู่ตรงหน้าทำให้ร่างบางตาวาว ไม่รอช้าร่างบางก็วิ่งตรงไปข้างหน้าทันที

หมับ

“แจจุงนั่งแปบนึงนะครับ”

“อะไรอะยูโน ชั้นจะไปเล่นน้ำ..” ร่างงบางที่ส่งเสียงโวยวายเพราะร่างสูงฉุดให้นั่งในร่มก่อนเงียบลงเมื่อร่างสูงค่อยๆทาครีมกันแดดให้ผิวขาวผ่องของเขาอย่างอ่อนโยน

“ยูโน”

“ครับ”

“ขอบใจนะ มาแจจุงทาให้ด้วย” ร่างบางค่อยๆหยิบขวดครีมกันแดดมาทาให้ร่างสูงด้วยความตั้งอกตั้งใจ ตาคมลอบมองภาพนั้นด้วยใบหน้าอ่อนโยน ร่างบางที่เงยหน้าขึ้นมามองพอดีจึงได้สบตาเข้ากับดวงตาคมคู่นั้น

“ขอกอดหน่อยนะครับ”

“ครับที่รัก คิคิ”

ตอนนี้แจจุงกับยูโนนั่งกอดกันเงียบๆและค่อยๆผละออกจากกันเมื่อคู่ยูซูที่กำลังเล่นน้ำอยู่เอ่ยแซวขึ้นมา

“ฮิ้ว จะหวานอะไรขนาดนั้นกันวะ”

“อ๊า เค้าเขินจังตะเอง ยูชอนง่า เค้าเขิน อิยะฮ่าๆๆ”

“ยูโนไปเล่นน้ำกันเถอะ ชั้นอยากจัดการโลมากับไก่กลายพันธุ์จะแย่อยู่แล้ว”

“งั้นไปกันเถอะครับ”

ทั้งสี่คนเล่นน้ำด้วยกันอย่างสนุกสนานท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยไอรักสีชมพู

TBC. [Waiting for Part END]

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : แง่ม สวัสดีค่ะ มาเสิร์ฟ Heart ตามเคยนะคะ งึม จากเม้นต์ของรีดเดอร์หลายคนทำให้เราคิดว่าตัวเองใจร้ายกับยุนโฮเกิดไปหรือเปล่าว๊า อ๊า ไม่นะคะ แต่อยากจะบอกว่าทุกอย่างย่อมมีเหตุผลตายตัวของมันอยู่แล้ว แจจุงกับยูโนคบกันมา 3 ปีเต็มและช่วงเวลาที่ป่วยอีกรวมแล้วสี่ปีนะคะ การตายของยูโนแจจุงคงจะลืมและทำใจในเร็ววันกับคนที่รักกันมากขนาดนี้มันก็เป็นอะไรที่ไรท์เตอร์อธิบายไม่ถูกนะคะ เข้าใจนะคะ ^^ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวันเปิดใจเลยทีเดียว ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไปค่ะ สังเกตกันมั้ยค่ะว่าพระเอกของเราไม่มีอาการเคืองเลยนะคะ คิคิ เอาเป็นว่าซี่รี่ย์ยังไม่จบเหตุผลมันจะกำลังเฉลยเรื่อยๆแล้ว บอกไว้เลยดีกว่า Heart 5 คือตอนจบของเรื่องแล้วนะคะ

นิยาม Heart ความรักที่ถูกพลัดพราก คำสัญญาแห่งความรัก จุดเริ่มต้นใหม่ของหัวใจ และไม่มีตัวตน ตามนิยามก่อนคำว่า Part เลยค่ะ

#4
Sk Sitty

Posted 04 February 2012 - 01:01 AM

Advanced Member

Members
49 posts

Miniseries Heart
Present : Heart 4
Project : YunJae Week [Birthday Jaejoong-Birthday Yunho]
SF : My Heart เสี้ยวหัวใจของฉัน
Author : sksitty
Paring : YunJae
Author Note : งึมๆ ใกล้จบเต็มที่แล้วกับมินิซี่รี่ย์ Heart ในตอนที่ 4 หลายๆคนจงจะเต็มอิ่มกับฉากยุนแจแล้วใช่มั้ยค่ะ อีกครั้งที่อยากจะย้ำ พาร์ทนี้เป็นเรื่องของการเรียนรู้ซึ่งกันและกันกัน และจะเฉลยนิยามข้างล่างที่ว่า ไม่มีตัวตน ไม่มีตัวแทนหมายความว่ายังไง ติดตามชมอ่านโลด

ไม่มีตัวตน ไม่มีตัวแทน

Part 3

ร่างบางที่ตกอยู่ในภวังค์แสนหวานในอดีตเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาหลังจากที่รับรู้ได้ว่ามีดวงตาคมที่คอยเขาด้วยความห่วงใยอยู่เสมอเช่นกัน แจจุงจึงหันไปยิ้มให้ยุนโฮด้วยรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดนับตั้งแต่วันที่ได้รู้จักกันมา

“ยุนโฮ ขอบคุณนะที่ดูแลชั้นอย่างดี”

“ครับ”

“รู้มั้ยการกระทำของนายเหมือนเขามากเลยนะ เหมือนมาก”

“ผมกับยูโนเราแทบจะเหมือนกันทุกประการอยู่แล้ว ใครๆก็บอกอย่างนั้น”

“ถึงเหมือนกันแต่ก็ไม่ใช่คนเดียวกัน”

“...”

“ขอให้นายเข้าใจว่านายเป็นยุนโฮสำหรับชั้นเสมอไม่ใช่ยูโน นายไม่เคยเป็นตัวแทนใคร”

“....”

“ชั้นยอมรับการกระทำทั้งหมดเพราะนายเป็นนาย ยุนโฮ”

“....”

“อย่าได้คิดว่าชั้นมองนายเป็นตัวแทนยูโน นายมีตัวตนสำหรับชั้น”

“ผมขอบคุณจริงๆแจจุง ผมคิดไม่ผิดเลยจริงๆ”

ไม่แปลกใจเลยที่ยูโนจะรักคนๆนี้มากถึงขนาดนี้ คนสวยจิตใจดี เขายอมรับว่าที่ผ่านมาก็มีบ้างที่คิดว่าร่างบางมองเขาเป็นยูโน นี่แสดงว่าแจจุงยอมรับความจริงได้แล้วใช่มั้ยว่ายูโนไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว

“ยุนโฮ ชั้นรู้นะว่ายูโนตายไปแล้ว เขาจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว”

“....”

“แต่ไม่ว่ายังไง ชั้นก็จะยังคงรักเขาตลอดไป แต่ก็จะไม่ปิดใจตัวเองหรอกนะ”

“....”

“รู้มั้ยความรักความทรงจำที่จะอยู่ในหัวใจเราตลอดไปคืออะไร”

“รู้สิครับ”

ร่างสูงค่อยๆยิ้มให้ร่างบางอย่างอ่อนโยน เขาเข้าใจสิ่งที่ร่างบางต้องการจะสื่อ ร่างบางจะรักยูโนตลอดไป แต่มันจะเป็นเพียงความทรงจำดีๆที่อยู่ภายในหัวใจเพียงเท่านั้น และตอนนี้ร่างบางก็ยอมรับเขาแล้ว

“ขอบคุณครับแจจุง ขอบคุณมากจริงๆ”

ร่างสูงค่อยๆเข้าไปกอดร่างบางเอาไว้แนบอก ฝ่ายร่างบางเองก็กอดตอบยุนโฮไปด้วยเช่นกัน

มันไม่ผิดสำหรับคุณใช่มั้ยยูโนถ้าฉันจะเปิดหัวใจให้ใครอีกคน

ชั้นจะทำตามที่คุณบอกนะ เปิดใจกับเขา

รักคุณเสมอ

หลังจากเล่นน้ำทะเลจนเหนื่อยกันพอสมควรแล้ว แจจุงกับยุนโฮจึงมานั่งเล่นก่อกองทรายด้วยกัน ทั้งคู่นั่งเล่นไปหัวเราะไปอย่างเพลิดเพลินกับบรรยากาศส่วนตัวที่สร้างกันมาเพียงสองคน จนลืมดูสภาพอากาศเสียจนหมดสิ้น ยุนโฮค่อยๆรู้สึกตัวเมื่อรับรู้ถึงหยดน้ำที่หล่นลงกระทบกับใบหน้าเรียว แจจุงกับยุนโฮมองหน้ากันแล้วค่อยๆลุกขึ้นยืนพร้อมกับสายฝนที่ตกลงมาเป็นสาย

ฝนแห่งการเริ่มต้นใหม่

“ยุนโฮ ฝนตกละ ชั้นจะเล่นน้ำฝน”

“แต่แจจุง เราเล่นน้ำทะเลกันไปแล้วนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”

“นายไปเถอะ ชั้นจะเล่น แบร่”

แล้วแจจุงก็หันมาแลบลิ้นใส่ยุนโฮพร้อมกับวิ่งออกไปข้างหน้ากับสายฝนทันทีก่อนที่จะร้องโวยวายออกมาเมื่อร่างสูงวิ่งเข้าไปไล่จับร่างบางท่ามกลางสายฝน

หมับ

“จับได้แล้ว”

“ยุนโฮ ฮ่าๆๆตลกชะมัดเลยอะ”

“ตลกอะไรครับ”

“หน้านายเปื้อนดินไปหมดแล้วเนี้ย”

“ก็ฝีมือใครละครับ”

“มาชั้นเช็ดให้”

ร่างบางค่อยๆใช้มือเรียวปัดทรายออกจากใบหน้าหล่อเหลาด้วยความอ่อนโยน ร่างสูงเองก็ค่อยจับมือร่างบางออกพร้อมกับดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดช้าๆ ทั้งคู่กอดกันท่ามกลางสายฝน

“อุ่นขึ้นมั้ยครับแจจุง”

“ยุนโฮ ชั้นว่าเราเข้าบ้านกันเถอะ”

ร่างบางที่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าร่างสูงดึงตัวเองเข้ามากอดทำไม สงสัยเพราะร่างสูงเห็นว่าเขากำลังสั่นมือที่สัมผัสใบหน้าร่างสูงนั้นก็คงจะเย็นเฉียบด้วยเช่นกัน ร่างบางเองก็เชื่อว่าร่างสูงก็ต้องหนาวอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

“ครับ”

มื้อเย็นร่างบางก็ลงมือโชว์การทำอาหารที่ไปซื้อมาให้ทุกคนได้ทาน ทั้งแม่บ้านและคนงาน เมื่อเสร็จจากมื้อเย็นแจจุงที่ดูเหมือนอาการจะไม่ดีนักก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อน ร่างสูงมองตามไปด้วยความเป็นห่วงกำลังจะตามขึ้นไปแต่เสียงโทรศัพท์ของร่างสูงที่ดึงขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

มารดาของเขาโทรมานั่นเอง

“สวัสดีครับแม่”

“เป็นไงบ้างลูกตายุน ลูกกับหนูแจจุงสบายดีมั้ย”

“ก็สบายดีครับ”

“หนูแจจุงละ ตอนนี้จิตใจเป็นยังไงบ้าง”

“แจจุงเขาก็ดีขึ้นมากแล้วครับแม่”

“เหนื่อยมั้ยลูกยุนโฮ บางทีแม่คิดว่า...”

“แม่ครับ แม่ไม่ต้องกลัวว่าผมแค่ทำตามหน้าที่ ผมยินดีและเต็มใจดูแลแจจุงครับ”

“แม่ แม่ ยุนโฮลูกกำลังคิดอะไรนะ”

“แม่ครับ จะเป็นไปได้มั้ยที่ฝาแฝดกันย่อมรู้ย่อมเข้าใจว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไง ผมกับยูโนเองก็เช่นกัน แม่ไม่ต้องกังวลไปนะครับ”

“จ๊ะลูก คุณพ่อขอคุยอะไรด้วยหน่อยนะลูก”

“ครับแม่”

“ฮัลโหล ยุนโฮ”

“ครับคุณพ่อ”

“พ่อขอบคุณที่ลูกดูแลแก้วตาดวงใจของพ่อเป็นอย่างดีนะ”

“ไม่เป็นไรครับคุณพ่อกับแม่สบายดีมั้ยครับ”

“สบายดีลูก ยุนโฮเพิ่งกลับมาได้ไม่นานพ่อกลัวจังว่าแจจุงจะวุ่นวายมากเกินไป”

“ไม่หรอกครับ แจจุงไม่ได้วุ่นวายเลยสักนิด ตรงกันข้ามมากกว่าละครับคุณพ่อ”

“ได้ยินแบบนี้พ่อก็สบายใจพ่อคงจะกวนลูกเท่านี้แหละ น้องมีเรื่องอยากจะคุยกับลูกต่อนะ”

“ครับพ่อ”

“พี่ชาย”

“ว่าไง ตัวยุ่ง”

“เค้าคิดถึงพี่ชายละ”

“พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกัน”

“พี่ยุน พี่กลับมาบ้านเถอะนะตอนนี้ที่บริษัทต้องการพี่ ตั้งแต่ไม่มีพี่ยูโนชั้นก็ไม่รู้จะทำยังไงนะพี่ ฮึก”

“จีฮเย เป็นอะไรไปครับน้องสาว อย่าร้องนะ”

“ฮึก พี่ยุน ฮือ เค้าคิดถึงพี่ยู ฮือออออ”

“จีฮเย”

“ฮึก อึก พี่ชาย กลับมาช่วยเค้าหน่อยนะ”

“ครับ แล้วพี่จะรีบกลับไปนะ”

“ค่ะ”

“งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ เด็กดื้อ”

“อ๊ะพี่ชายก็ แค่นี้แหละค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ฝากถึงพี่แจจุงด้วยนะ”

“ครับ”

โทรศัพท์ในมือถูกวางไปเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงคิดถึงคำพูดของมารดากับน้องสาวไปสักพักก็เดินเข้าไปหาร่างบางที่นอนหลับอยู่ในห้องนอน ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าร่างบางไม่สบายขึ้นมา

“สุดท้ายคุณก็ไม่สบายจนได้ แจจุง”

ยุนโฮดูแล เช็ดตัว ให้กินยาและวัดไข้ให้แจจุงตลอดคืนจนกระทั่งแจจุงนั้นมีอาการดีขึ้น ใบหน้าหวานขาวซีดเริ่มมีเลือดฝาด แต่ร่างสูงก็ยังไม่ไม่ไว้ใจจึงนอนเฝ้าร่างบางจจนกระทั่งหลับไปด้วยกัน

แสงแดดยามเช้าที่ลอดแสงผ่านม่านเข้ามาทำให้ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้น มองไปรอบๆก่อนจะรู้สึกตัวว่ามือของตัวเองถูกกุมเอาไว้ สายตาหวานก็มองไปเห็นร่างสูงที่กำลังนอนหลับสนิทนั่งเฝ้าเขาอยู่ใกล้ๆกับเตียงพร้อมด้วยอุปกรณ์เช็ดตัว ทำให้ร่างบางรู้ว่าเมื่อคืนตัวเองไม่สบาย แต่สิ่งที่ทำให้ร่างบางหงุดหงิดก็คือร่างสูงปล่อยให้ตัวเองลำบาก ถ้าอยากจะนอนเฝ้าทำไมไม่ขึ้นมานอนบนเตียงให้ดีๆ จริงๆเลยยุนโฮ ร่างบางค่อยๆลุกลงจากเตียงพร้อมกับร่างสูงที่รู้สึกตัวขึ้นมา

“แจจุงเป็นยังไงบ้างครับ”

“ไม่เป็นไรแล้วละ ยุนโฮทำไมไม่นอนบนเตียงดีๆละ”

“ผมอยากให้เกียรติคุณนะครับแจจุง”

“เอ่อ ขอบใจนะ”

“คุณนอนพักก่อนไม่ดีหรือ”

“ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างยุนโฮลืมไปแล้วหรือไงว่าแจจุงเป็นหมอนะ”

“เอ่อ จริงด้วยสิ”

จากนั้นคนทั้งคู่ก็ลงมาทานอาหารเช้าด้วยกัน เป็นอาหารเช้าง่ายๆที่แจจุงยืนยันว่าจะทำเองแม้ยุนโฮบอกว่ามีแม่บ้านอยู่แล้วทั้งคนก็ตาม ข้าวต้มกุ้ง

“อิ่มจังเลยครับแจจุงและอร่อยมากด้วย”

“ดีแล้ว”

“เอ่อ แจจุงผมว่าเรากลับบ้านกันดีมั้ยครับ”

“....”

“ผมขอโทษนะเรามาได้แค่คืนเดียวเอง”

“อะไรกันยุนโฮ ชั้นไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยกลับก็กลับ นายนี่ตลกจริงๆ”

“ไม่โกรธเหรอครับ”

“ทุกการกระทำย่อมมีเหตุผลนะยุนโฮ”

“ขอบคุณมากครับแจจุง”

“งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ”

“ครับ”

ทั้งคู่กุมมือเดินไปด้วยกัน มือของเราสองคนคงจะไม่มีวันเดียวดายตลอดไป

THE END (To Be Continue Heart 5)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : อ๊าก่อนอื่นขอ Happy Real Birthday Kimjaejoong My Main ^^ 4 กุมภาพันธ์ ก่อนนะคะ
Heart 4 ตอนจบมาแล้วค่ะ ว่างัยค่ะยังมีใครดราม่าอะไรอีกหรือเปล่า ฮ่าๆๆๆ บอกแล้วไรท์เตอร์ไม่เน้นดราม่าแล้วค่ะเหนื่อย งึม ตั้งแต่ Heart 1 มาจนถึง Heart นี้มีใครเดาความหมายของนิยามแต่ละบทถูกมั้ยค่ะ ไรท์เตอร์จะมาอธิบายให้ในตอนจบของซี่รี่ย์ Heart นี้นะคะ รอติดตามได้เลยค่ะ

สำหรับบทนี้
ไม่มีตัวตน หมายถึง ยูโน
ไม่มีตัวแทน หมายถึง ยุนโฮ

รับทราบนะคะ คิคิ

ฝากติดตามตอนจบนี้ด้วยนะคะ บางครั้งฟิคมันอาจจะไร้เหตุผลมากกว่าชีวิตจริงแต่ถ้านึกถึงความเป็นจริงแล้วความเจ็บปวดมันก็สร้างความเข้มแข็งได้เหมือนกันใช่มั้ยค่ะ

ทุกอย่างย่อมมีเหตุผลตายตัว และ ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ